HaCkEd By RxR HaCkEr

 

HaCkEd By RxR HaCkEr

just for fun

GeNErAL ~ Error 7rB
Skype:a.789a

Aardappels

Waar komen toch onze aardappels vandaan ?

Het is iedere keer weer een verrassing wie onze gasten zijn en hoe ze hun verblijf ervaren. Van terugkomers weet ik dat inmiddels, maar er zijn ook heel veel nieuwkomers. Voor mensen uit het westen of zuiden van het land is het altijd weer een hele rit. Ze stappen dan uit de auto kunnen even niets anders zeggen dan: He, he dat was een eind, wel het andere eind van de wereld.

Toch wel fijn dat je maar zo kort, 3 uurtjes, hoeft te rijden om aan het andere eind van de wereld te komen. Als de beleving er ook naar is, dan is het prima toch.

Zo ook dit weekend, helemaal uit Brabant. Stijf en verkreukeld stapten ze uit de auto. Hond sprong er wat kwieker uit. De verwachtingen waren hoog gespannen. “U heeft een 9 met  de reviews dat is wel hoog” . Ik wordt dan een beetje zenuwachtig, wat is het beeld dat de gast dan heeft. Maar gelukkig de hut en de sfeer voldeden volledig aan de verwachting, meer dan dat zelfs.

Wat een uitzicht ! in dat weilandje hiervoor kon ze de hond toch wel laten rennen in plaats van uitlaten ?

Weilandje, weilandje ? Het veldje voor de hut is net ingezaaid met akkerbloemen. Toen begreep ik het. “Maar mevrouw, dat groene veld hiervoor is een aardappelveld. Weet u wel hoe infectie gevoelig aardappels zijn? Bovendien is dit veld eigen terrein en verboden voor anderen dan de eigenaar en degenen die toestemming hebben om er te komen.”

De hond uitlaten moet gewoon buiten de camping en graag een zakje meenemen. Een paar keer per dag kon ik ze begroeten als ze met de hond langs liepen.

Aan het andere eind van de wereld komen de aardappels dus uit de grond in plaats van uit de winkel.

De Horizon Molenrij Aardappelveld

Uitzicht aardappelveld

Quilt festival

Het was tijdens het Quilt festival in Noord Groningen 2014.
Hij, ongeveer 35 jaar, werkte voor een oliemaatschappij in het westen van het land. Zijn vrouw ongeveer dezelfde leeftijd was hoogzwanger.  Ze kwamen uit Hongarije. Ze spraken goed Engels, maar geen Nederlands. Sinds 2 jaar woonden ze in Nederland, nu waren, voor het eerst, zijn ouders over. Zijn moeder was fanatiek Quiltster en had in een Hongaars tijdschrift gelezen over het Quilt festival in Noord Groningen. Nu ze  toch naar Den Haag kwamen, waar het stel woonde, konden ze dat toch mooi even mee pakken.

De zoon wist inmiddels dat Noord Groningen niet vlakbij Den Haag lag en boekte een hut kleine hut voor 4 personen. Bij de reservering vertelde hij er niet bij dat het om hem, zijn hoogzwangere vrouw en zijn ouders ging. Ook al had hij het wel verteld. Alle andere hutten waren bezet, het werd sowieso een kleine hut of niet. Er is niets mis met de kleine hut, maar het zijn 4 een persoons bedden op een rij, een groot vier persoons bed zou je kunnen zeggen.
Dit feit ontdekten ze pas bij aankomst en ik merkte toen pas wie er met zijn vieren in moesten slapen. Ik voelde me ietwat ongemakkelijk. Moeder maakte er geen punt van; gezellig vroeger lag hij ook bij ons in bed.

De moeder vond het Quilt festival geweldig, veel te zien, workshops. Ze zouden 1 dag Quilts kijken, maar dat was moeder te kort. Ze dropten haar nog 2 dagen bij het festival en het stel ging met vader op pad. ’s Avonds met zijn allen gezellig in de hut.

Toen ze vertrokken bedankte vader mij hartelijk voor de geweldige ervaring. Hij zou voor het eerst opa worden en had nu al met ongeboren kleinkind in 1 bed geslapen, welke opa kon dat nu zeggen ?

De Horizon Molenrij Quilt festival

e Horizon Molenrij Ankedotes pyjamadag 2

Pyjamadag

Pyjama-dag is een woord, dat er in mijn beleving, ineens zomaar is. Van mensen die een pyjama-dag hebben, hoor of lees ik op facebook, dat je dan niets hoeft wat je niet leuk zou vinden. Je verwacht geen bezoek, je hoeft de deur niet uit, gezond koken hoeft niet. Bank  hangen, boekje  lezen, filmpje kijken met je kinderen spelen.  Op de een of andere manier begrijp ik de toevoeging van die pyjama niet. Misschien, omdat ik geen pyjama heb.

Tot vanmorgen, ineens snap ik heel goed de behoefte aan een pyjama dag, niets moeten, niets hoeven. In je pyjama van de afgelopen nacht, met de warmte en de geur van je lekkere bed om je heen.  Dat laatste uit zich bij mij in een T-shirt met dik vest en ongekamde haren. Buiten is het nevelig, grijs. niet echt weer dat lokt om er op uit te gaan. Er zijn nog veel klussen die geklaard moeten worden voor alles op de rails staat voor de gasten komen. Misschien is het dat ? Even niet willen, maar al die klussen, die nog moeten, vind ik leuk, dat is het dus ook niet.

Ontbijten met de krant. Op zondag is dat het Dagblad van het Noorden van gisteren en de Volkskrant niet zo duidelijk van gisteren. Meteen na het ontbijt koffie met de kranten. Naar aanleiding van die kranten ontstaan van die semi-filosofische gesprekken aan de keuken tafel. Beetje sloom soms ook heel  fel. Ineens is er dat gevoel: ik wil een pyjama dag. Het niets doen wat er bij hoort hoeft niet eens. Ik wil heus wel een was draaien, achter de computer  of een andere binnen klus, maar die pyjama dat lijkt ineens het ultieme gevoel van vrijheid, jezelf zijn.Zoals ik al opmerkte, nooit gehad dat gevoel, ik wil een pyjamadag. Waar komt dat nu ineens vandaan?

Nieuw stof voor een volgend zondagmorgen gesprek met koffie, nu met eigengebakken appeltaart. Het gesprek duurt niet eens zo heel lang. We zijn er al snel achter. Over 2 weken zijn er weer gasten en dan loopt het door tot weten we nog niet. Als het wordt zoals dit jaar was, is dat nieuwjaarsdag 2017.Vanaf een uur of half negen,  kun je er zeker van zijn dat iemand een dringende vraag heeft, de sleutel wil inleveren , een fiets wil huren of een zondagmorgen praatje wil maken.
Dan kun je toch niet in je pyjama verschijnen?

Dat zal het zijn, nog even en dan zijn ze er weer: de  gasten  met vragen, de gasten met bijzondere verhalen, gasten die prikkelen om na te denken over je alledaagse keuzes.
De gedachtespinsels, die je in de winter had, de voorbereidingen die je hebt gedaan, werpen dan hun vruchten af, of niet. Over 2 weken ontluikt ons seizoen, een beetje als de natuur eerst voorzichtig sneeuwklokjes, een krokussen,  maar voor je weet staat alles in bloei.

Mijn mijmering is verwoord. Ik ga me aankleden. Ik  heb er weer volop zin in.

 

e Horizon Molenrij Ankedotes pyjamadag 2

De prille lente kondigt zich aan

 

De Horizon Molenrij anekdotes pyjamadag

Voor je het weet, staat alles weer in bloei

Doppen sparen, een goed begin …..

Nog een anekdote op de valreep van het jaar. Wij sparen samen met onze gasten doppen voor de opleiding van een blindengeleide hond. In de hutten staat daarvoor een doos bij het sanitair gebouw een emmer. Vanmiddag rond een uur of 5, we zouden net een dutje doen als voorbereiding op de avond en nacht, stonden ineens zomergasten uit Amersfoort voor de deur. Ze gingen oud en nieuw vieren bij familie Zuidhorn. Eerst kwamen ze nog even langs om een tas vol doppen te brengen.

Dat is een goede afsluiter van het jaar en een goed begin van het nieuwe, dat beloofd wat.

De Horizon Molenrij Anekdotes doppen

Samen met onze gasten sparen we doppen voor de opleiding van blindengeleide honden

 

Doppen sparen

Iedereen heeft ze thuis. Plastic dopjes van bijvoorbeeld frisdrankflesjes of melkpakken. Gooi ze niet weg, maar lever ze in! U ontlast het milieu en steunt zo KNGF Geleidehonden. Aangezien zowel het inzamelen, sorteren als het transport door vrijwilligers wordt uitgevoerd, komt de gehele opbrengst ten goede aan de opleiding van  geleidehonden.

 

Alle harde plastic doppen en deksels mogen ingezameld worden.

Denk dan bijvoorbeeld aan de doppen en deksels van deze producten:

– Mineraal- of spuitwater
– Frisdrankflessen
– Melk- of yoghurtpakken
– Fruitsappakken
– Sportdrank
– Wasmiddelen (zowel de doppen van de flessen als het doseerdopje)
– Zepen en shampooflessen
– Deo-en spuitbussen
– Slagroombussen
– Pindakaas- en chocoladepastapotten

Hoeveel doppen zijn er nodig om een hond op te leiden?

De basisopleiding van onze honden kost 5.000 euro. Zo krijgt het hondje in zijn eerste levensjaar een goede basis die onmisbaar is om geleidehond te worden. Alle kosten zijn hierin inbegrepen; te denken aan voer, medische onkosten en professionele begeleiding van het pleeggezin en KNGF-instructeurs. Voor deze basisopvoeding zijn ongeveer 8 miljoen doppen nodig.

 

Old timers met een oldtimer

De kapper uit Amsterdam komt ieder jaar minstens één keer op of met de oldtimer motor. Het eerste wat hij altijd doet: naar de vuurplaats, vuurtje aanleggen, pilsje erbij, voeten omhoog. Dan worden de motorvrienden gebeld, allemaal 55+. Wie zin heeft, komt langs. Dan pas is het tijd om de tent op te zetten. Die ene keer liep het minder soepel. Op de afsluitdijk was hij zijn tent verloren. De motor ging aan de kant. Hij is terug gelopen en heeft zijn tent gevonden. Maar ja, stokken stuk. Dat werd de tent opzetten met bezemstelen en een dekzeil tegen het lekken.Roblox HackBigo Live Beans HackYUGIOH DUEL LINKS HACKPokemon Duel HackRoblox HackPixel Gun 3d HackGrowtopia HackClash Royale Hackmy cafe recipes stories hackMobile Legends HackMobile Strike Hack

De Horizon Molenrij Anekdotes Motor
Motorrijders zijn graag geziene gasten

Gestoorde nachtrust

Nachtrust is een belangrijk onderdeel van een prettige vakantie.
’s Morgens maak ik  altijd een ronde over de camping. Met bijna iedereen is er een redelijk standaard praatje wat begint met de openingszin:“En heeft u lekker geslapen ?”
Daarop volgt meestal een even zo standaard antwoord: “Ja heerlijk, zo stil”.
Soms is er een kleine afwijking in dit ritueel. Zoals deze keer.“Nee, geen oog dicht gedaan, die rot kikkers. De heel nacht door dat gebrul, afschuwelijk”.
Waarop ik reageer met:“Dit hoort u thuis niet ? Woont u bij het bos ?”
“Nee midden in Amsterdam boven een volkscafé, ik hoor de Westertoren, de tram, uitgaanspubliek en de ambulance”

“Juist ja, dat is wat anders dan een kikker.”

de Horizon Molenrij, Anekdote kikker

In een tent slapen dan hoor je alles

Zonder tolk

Steeds meer krijgen we gasten ook het buitenland, maar we kunnen meestal redden zonder tolk. Deze keer was er echter een spraakverwarring.

Het was het eerste week van  april. De kleine hutten hadden net hun voorjaars schoonmaak gehad, het water weer aangesloten. We zijn er helemaal klaar voor. Hoewel het nog koud is krijgen we gasten uit Italië, Milano, een vader, Antonio,  met 2 zoons begin 20. Drie knappe kerels, leuk om het seizoen mee te beginnen.

Het drietal is met het vliegtuig gekomen, heeft op Schiphol een auto gehuurd en rechtstreeks naar Molenrij gereden. Ze zijn hier een week en doen dan de reis in omgekeerde richting. Hoe leuk vanuit Milano een weekje Molenrij.

Helaas spraken ze slecht Engels. (Even wat inside information: de kleine hutten hebben alleen koud stromend water. Warm water is bij het sanitair gebouw). De eerste avond stond vader Antonia bij de deur met een heel verhaal in het Italiaans. Ik snapte alleen dat het om water ging en ik verstond kaldo. Geen probleem loop ik even mee en laat zien waar het warme water is. Opgelost ? Ja opgelost.

Toen de heren al bijna weer op schiphol waren was ik de hut aan het schoonmaken en wat bleek. Ze hadden de hele week helemaal geen water gehad. We waren het vergeten aan te sluiten. Schaamrood stond op mijn kaken, maar dat zagen zij niet. Ik een excuus mail gemaakt. Booking.com gebeld of zij het in het Italiaans wilde vertalen en door sturen. Doe er even iets leuks bij, een gratis weekend of zo, was de geste van hun kant. Tuurlijk, wel zo aardig. Komen toch niet maar het idee.

Twee dagen later wordt er gebeld vanuit Italië een vrouw die goed Engels sprak. Op de achtergrond hoorde ik een man lachen, Antonio ? Dank voor het excuus brief. Hij begreep het communicatie probleem en boos ? Ach wel nee, hoe kun je nu boos worden op een Bella Mama. en dan op zijn Italiaans.

De Horizon Molenrij winter

In de winter sluiten we het water af

Mag de hond mee ?

 In overleg is het altijd mogelijk om een hond mee te nemen. Maar deze keer was er geen overleg.

6 Maart 2008, mijn 50-ste verjaardag. We woonden in de bedrijfswoning aan het einde van de parkeerplaats. Het kampeerseizoen was nog niet begonnen. Sjaak, Anne-Marije en ik zouden ’s avonds uit eten. Sjaak was laat.De deurbel ging: een mevrouw met een schattig hondje. Ze had een heel verhaal. Ze waren kermisklanten, kwamen nu uit Duitsland en gingen de komende week naar de kermis in Groningen. De vergunning om er te staan ging pas over twee dagen in. Of ze in een hut konden overnachten: de grote wagen stond nog in Duitsland.

Ik was kort en krachtig: nee! De hutten waren nog niet gebruiks klaar, het water was afgesloten en ook het sanitair gebouw was niet schoon. “Nee”, zei ik nogmaals.
Dat gaf allemaal niets, ze konden zich al gauw redden, pleitte de vrouw. Maar mijn nee, was nee. Gelukkig kwam Sjaak er aan, konden we eindelijk weg.

“Dag dames”, zei Sjaak: “Wat is hier aan de hand?”
Kermismevrouw:”Ik wil een hut huren.”
Ik heel rap:”Maar dat kan niet, ze zijn niet schoon en het water is niet aangesloten.
“Sjaak enthousiast als hij is: “Oh, dat is toch geen probleem, sluit ik dat even aan.
”Grrr, dacht ik en boos tegen de vrouw: “Maar u moet er morgen om 11:00 uur uit!
Sjaak moest de dag erna overdag naar Duitsland en ’s middags zouden we met zijn drieën naar een feest in Vaassen gaan.

De volgende morgen ga ik rond 10:00 uur naar de hut. De mevrouw komt naar buiten: ‘Ik heb met uw man afgesproken dat we een week blijven en u krijgt € 200,-“. Ik spin nijdig, nee dat is toch niet waar? Ik Sjaak bellen, die net onderweg was: ”Waar zit je!”  en ik leg de zaak uit.
Sjaak: “Ik ben nu in Warfhuizen, en nee, dit heb ik niet gezegd. Als ze iets wil, moet ze het met jou regelen.”
Ik,  boos: “Kom maar terug en regel het zelf!”

Sjaak terug. Praten met de mensen. Ze zullen vertrekken. Sjaak weer weg.
De echtgenoot van de vrouw komt even later afrekenen. Hij heeft nog een prangende vraag: “Mogen we iets later vertrekken? Voor de avond kunnen we nergens terecht. Nou ja, vooruit, de man was best redelijk, uiterlijk 16:30 uur konden ze wat mij betreft vertrekken.
N.(16 jaar), die bij ons kluste, zou erop toezien dat ze weggingen. Anne-Marije en ik gingen immers naar Vaassen en Sjaak was al weg.

Om 17:00 uur telefoon, een bijna huilende N.: “Ik krijg ze niet weg. Die vrouw duwt me € 200,-  in de broekzak en ze blijven nog een week.”
Ik stoomde daar in Vaassen. Maar, een idee: Anne-Marije had een paar bevriende kleerkasten. Dus, weer aan de telefoon en ja hoor, dat wilden ze regelen: ‘Vrouw de Hoop, wij zorgen dat ze weggaan”.
Om 18:00 uur, weer telefoon, nu met een luid lachende kleerkast: “Vrouw de Hoop, ze zijn weg. Maar, hoeveel hondjes zei u dat ze hadden?” “Nou ja, één,” zei ik: “Misschien had die man er ook nog één bij zich, dan waren het er twee.” Kleerkast: “Nee hoor, we hebben er wel dertig geteld en ze zitten allemaal in hun Suzuki Alto. Ze deden de kofferbak open en – hup – één voor één erin. En oh ja, we hebben het raam en deur van de hut maar opgelaten, want het was niet om uit te houden.”

Na een week poetsen, gordijnen wassen en zelfs zeil vernieuwen, was de hut weer in orde.

Bij de plaatselijke Suzuki-garage was nog lang de mop: ‘Hoeveel hondjes passen in een Suzuki Alto?’

 

Rollen en patronen

Gevestigde rollen en patronen zijn voor sommige mensen belangrijk, dat geeft duidelijkheid. Bij de Horizon is en was het misschien wel anders dan de standaard norm.

De Horizon was voor 2004 een ander soort bedrijf dan op dit moment. Onze kerntaak was groepsuitjes organiseren van ‘s morgens 10 tot ‘s avonds 10. De camping was bijzaak. Het was een super leuke tijd, maar ook erg druk. Gelukkig hadden we fijn personeel. Veel jonge mensen, die jaar na jaar bij ons werkten en met ons mee groeiden.

In het groen werkten jongens met een verstandelijke beperking. Zij zorgden ervoor dat alles er picobello uitzag. S. was dat jaar nieuw bij ons. Zijn begeleider had alles goed uitgelegd en we zouden het zeker samen redden. S. had duidelijk plezier in zijn werk en maakt goed contact met de anderen. Maar iets zat hem dwars. Aan het eind van zijn eerste week kwam het hoge woord eruit.

“Anneke, wanneer komt de baas nu eens kijken, of ik het goed doe?

“Ja maar S.”, zei ik: “Ik ben de baas en ik zeg iedere dag dat ik erg blij met je ben.”

“Nee dat bedoel ik niet, de man die de baas is.”

“Sorry S. maar die is er niet. Ik ben de baas.” Hij had niets op met vrouwen die het voor het zeggen hadden, dat was wel duidelijk.

de volgende week was S. weer hard aan het werk. Hij liet nog wel een keer merken dat hij sneu was dat de baas nooit kwam kijken. Ik liet het maar zo. Aan het eind van de week erop komt Sjaak eerder thuis. Hij werkte toen nog in de zuivel, strak in pak met stropdas. Zo kwam hij ook het pad op lopen. S. had nog kennis gemaakt met Sjaak. Plotseling kreeg S. Sjaak in de gaten. Even later komt hij opgetogen op me af rennen, schoffel in de nek.

“Anneke kom, de baas is er!”

De Horizon Molenrij Lente

Uitzicht in het voorjaar