Detective AdH

Detective is niet mijn beroep. Maar soms heb je zo een onderbuik gevoel. Als het voorval dan ook nog een staartje krijgt, wordt het wel heel spannend.

De caravan uit het vorige verhaal is inmiddels weg. We schrijven al weer 3 weken later.  Ik werk in het kantoor, met het uitzicht op het sanitair gebouw,  en het pad richting de camping. De aanleg van het terrein was toen anders dan nu. Onze dochter, AM, is er ook, ze woonde toen nog thuis, zolang is het al geleden.

Plots wordt er op het raam gebonsd en niet Nederlandse kop achter het raam brult: “Ik kom het geld van mijn vrienden halen en de caravan neem ik ook mee”.
We kijken elkaar verschrikt aan. Alle deuren zaten gelukkig op slot. Ik haast me naar de achterdeur, toen nog de magazijn deur. AM sluipt met de telefoon in de hand achter mij aan. Ze zit op haar de knieën op de grond, achter de keuken kastjes, met de telefoon in de aanslag, om 112 te bellen.
Volgens mij kon je ons angstzweet ruiken.

Ik doe de deur op een kier, geef hem geen kans, en zeg ik heldhaftig: “Geld is er  niet ! Ze hebben voor een week aanbetaald. De caravan heeft hier ook een week gestaan dus we zijn quitte.”
Over de jongens zeg ik wijselijk maar niets.
“Oh ja de caravan is al opgehaald”, schreeuw ik er nog achteraan.Politie is je beste vriend toch ?

De persoon in kwestie is met de staart tussen de benen vertrokken, ons  bibberend achterlatend, maar wel met een helden gevoel.

De Horizon Molenrij Anekdotes detective

Sommige ervaringen zijn echt spannend