Mag de hond mee ?

 In overleg is het altijd mogelijk om een hond mee te nemen. Maar deze keer was er geen overleg.

6 Maart 2008, mijn 50-ste verjaardag. We woonden in de bedrijfswoning aan het einde van de parkeerplaats. Het kampeerseizoen was nog niet begonnen. Sjaak, Anne-Marije en ik zouden ’s avonds uit eten. Sjaak was laat.De deurbel ging: een mevrouw met een schattig hondje. Ze had een heel verhaal. Ze waren kermisklanten, kwamen nu uit Duitsland en gingen de komende week naar de kermis in Groningen. De vergunning om er te staan ging pas over twee dagen in. Of ze in een hut konden overnachten: de grote wagen stond nog in Duitsland.

Ik was kort en krachtig: nee! De hutten waren nog niet gebruiks klaar, het water was afgesloten en ook het sanitair gebouw was niet schoon. “Nee”, zei ik nogmaals.
Dat gaf allemaal niets, ze konden zich al gauw redden, pleitte de vrouw. Maar mijn nee, was nee. Gelukkig kwam Sjaak er aan, konden we eindelijk weg.

“Dag dames”, zei Sjaak: “Wat is hier aan de hand?”
Kermismevrouw:”Ik wil een hut huren.”
Ik heel rap:”Maar dat kan niet, ze zijn niet schoon en het water is niet aangesloten.
“Sjaak enthousiast als hij is: “Oh, dat is toch geen probleem, sluit ik dat even aan.
”Grrr, dacht ik en boos tegen de vrouw: “Maar u moet er morgen om 11:00 uur uit!
Sjaak moest de dag erna overdag naar Duitsland en ’s middags zouden we met zijn drieën naar een feest in Vaassen gaan.

De volgende morgen ga ik rond 10:00 uur naar de hut. De mevrouw komt naar buiten: ‘Ik heb met uw man afgesproken dat we een week blijven en u krijgt € 200,-“. Ik spin nijdig, nee dat is toch niet waar? Ik Sjaak bellen, die net onderweg was: ”Waar zit je!”  en ik leg de zaak uit.
Sjaak: “Ik ben nu in Warfhuizen, en nee, dit heb ik niet gezegd. Als ze iets wil, moet ze het met jou regelen.”
Ik,  boos: “Kom maar terug en regel het zelf!”

Sjaak terug. Praten met de mensen. Ze zullen vertrekken. Sjaak weer weg.
De echtgenoot van de vrouw komt even later afrekenen. Hij heeft nog een prangende vraag: “Mogen we iets later vertrekken? Voor de avond kunnen we nergens terecht. Nou ja, vooruit, de man was best redelijk, uiterlijk 16:30 uur konden ze wat mij betreft vertrekken.
N.(16 jaar), die bij ons kluste, zou erop toezien dat ze weggingen. Anne-Marije en ik gingen immers naar Vaassen en Sjaak was al weg.

Om 17:00 uur telefoon, een bijna huilende N.: “Ik krijg ze niet weg. Die vrouw duwt me € 200,-  in de broekzak en ze blijven nog een week.”
Ik stoomde daar in Vaassen. Maar, een idee: Anne-Marije had een paar bevriende kleerkasten. Dus, weer aan de telefoon en ja hoor, dat wilden ze regelen: ‘Vrouw de Hoop, wij zorgen dat ze weggaan”.
Om 18:00 uur, weer telefoon, nu met een luid lachende kleerkast: “Vrouw de Hoop, ze zijn weg. Maar, hoeveel hondjes zei u dat ze hadden?” “Nou ja, één,” zei ik: “Misschien had die man er ook nog één bij zich, dan waren het er twee.” Kleerkast: “Nee hoor, we hebben er wel dertig geteld en ze zitten allemaal in hun Suzuki Alto. Ze deden de kofferbak open en – hup – één voor één erin. En oh ja, we hebben het raam en deur van de hut maar opgelaten, want het was niet om uit te houden.”

Na een week poetsen, gordijnen wassen en zelfs zeil vernieuwen, was de hut weer in orde.

Bij de plaatselijke Suzuki-garage was nog lang de mop: ‘Hoeveel hondjes passen in een Suzuki Alto?’