Vreemde gasten

Mensen, die kamperen hebben wel veel overeenkomsten, maar soms zitten er vreemde gasten tussen. Het is al heel lang geleden in het begin van onze camping tijd. Ik voelde me een detective.

Het was al eind november, als de telefoon gaat, een mijnheer, die graag nog 3 weken met de caravan wil komen.
“ Maar mijnheer het is al behoorlijk koud. Volgende week wordt vorst verwacht, dan sluiten we het water af.
“ Geen probleem” zegt  de andere kant.
“Wel een probleem, want dan doet het toilet en douche het niet meer”, is mijn reactie.
“ Oh, ja. Nou dan bekijken we het gewoon per week,” en hij hangt op.

De volgende dag arriveert de mijnheer met zo’n uitschuif Eriba caravan. Nog voor op pad koppelt hij de caravanaf en mompelt iets van: ”Het is voor de vakantie van de jongens.”  Hij keert de auto en vertrekt. Vreemd , maar heel bewust heb ik het nummerbord in me opgenomen. Met de gedachte het op te schrijven. Dit was zo’n ongewone situatie.
De jongens waren twee keurige Antillianen, super beleefd  en spraken accentloos Nederlands.  Ik heb helemaal niets tegen Antilliaanse jongens, maar die kamperen niet en al helemaal niet met koude. Ik schrijf ze in en maak een kopie paspoort, doe ik nooit en ik laat ze vooruit betalen, doe ik ook nooit.

Nog die zelfde middag kwamen ze vragen of ik een kacheltje en pannen voor ze had. Kacheltje wel, pannen ga je maar kopen in Leens. Raar,als je toch in deze tijd van jaar gaat kamperen zorg je toch voor een kacheltje en als je 3 weken weg wilt weet je ook dat je moet eten.

Die nacht sliep ik slecht, ik had  een raar onderbuik gevoel. De volgende ochtend moest ik moest naar Leens. Het leek me wijs, toch maar even bij het politiebureau langs te gaan. Kopie paspoorten mee. Ik vertel de dienstdoend agent over mijn onderbuik gevoel, maar kan het verder niet onderbouwen.
Na een uur ben ik weer thuis. Sjaak vraagt of ik bij de politie ben geweest. Hoe kan hij dit nu weten?  Ik wilde niet overdreven over komen en had hem daarom niets gezegd. Wat blijkt, de recherche was al langs geweest. Ze hadden wat vragen, niet alleen aan ons, ook aan de buren.

Van de politie niets meer gehoord, maar ook de jongens niet meer gezien.
Na 3 dagen bel ik toch maar de politie. “We komen wel even langs”, zegt de agent.
Aangekomen vervolgt hij :  “Mevrouw u zult deze jongens niet meer zien en de caravan komen we volgende week halen. Houdt u voorlopig de deuren wel op slot……”

De Horizon Molenrij Anekdotes mist